Muhteşem Borabay’ın zümrüt yeşili huzuruna yaslamışım sırtımı, ne gam? Kurbağalar vıraklarken, tatlısu balıkları her türlü şirinliği suyun kıpırtısız yüzüne bırakıp bırakıp kaçmakta. Kayın dalları, yarin yanağına yüz sürmek için eğildikçe eğilmekte, bunda bir beis görmemekteler. Ulu sarıcamlar ara ara dik başlarıyla kem bakışa oklar fırlatmakta, büyük bir kıskançlıkla. Doğudan batıya zümridi bir sevda kokusu boyuna geçmekte gölü uzun uzun. Sık dallar arasından sızıp sızıp kendine bir oyuk bulma telaşındaki güneşse gözlerimi kamaştırmakta pek bir mahir doğrusu. Başım zaten dönmüş döneceği kadar şu haziran ikindisinde, daha neyin derdindesin cancağzım sen. Bırak beni şu Borabay’ın sevgili misali kollarına. Bırak, öylece kalayım burada.
